آخرین مطالب سايت

مطالب محبوب

394 views بار ۲۷ام مرداد ۱۳۹۰ admin اخبار روز , سینمای ایران و جهان بدون نظر

ورود زنده ها ممنوع

فیگورهای سینمایی
زمانی که ساخت کمدی‌های سخیف به بالاترین حد خود رسید، اکثر توجهات به این قضیه معطوف شد که اشتیاق برای ساخت این فیلم‌ها، سینمای ایران را در وضعیت بغرنجی قرار می‌دهد. اگر بخواهیم خیلی غیرمتعصبانه به بحث بپردازیم، باید عنوان کنیم که توجه به فیلم‌های غیرکمدی، سبب رشد سینمایی شد که ظاهری شکیل و روشنفکرانه داشت اما از درون خالی بود.
فیلم‌های این‌چنینی با بازیگران زیاد و مشهور و البته داستان به ظاهر پیچیده خود، عنوان فیلم‌های درام و جریان اصلی سینما را یدک می‌کشیدند اما حقیقت چیز دیگری بود.
نمونه‌ای از این فیلم‌های روشنفکرانه می‌تواند «شبانه‌روز» باشد. در «شبانه روز» ما با هیچ داستانی روبه‌رو نیستیم. هر چند فیلم می‌خواهد این حس را به ما القا کند که این کاراکترهای زیاد و جریانات خاص هر کدام از آنها، از داستان پیچیده‌ای برخوردار است که در نهایت به نقطه مشترکی می‌رسند اما واقعیت تلخ ماجرا آنجاست که حتی نمی‌توان برای هر اپیزود منفصل فیلم، یک داستان تک خطی تعریف کرد. همه چیز گنگ است و طبعا این گنگی نمی‌تواند دلیلی برای مفهومی بودن فیلم باشد.
«شبانه روز» فیلمی است که به صورت منفصل، در چند اپیزود، شخصیت‌هایی را نشان می‌دهد که مخاطب هیچ نکته خاصی از تعاملات این شخصیت‌ها به دست نمی‌آورد. فیلم به وضوح از بی داستانی رنج می‌برد و این فیگور فیلم خاص بودن، با توجه به تدوین غیرخطی آن، به شدت آزارمان می‌دهد. با توجه به این قضیه، شاید هم اکنون مجبور شویم عنوان زیرتیتر این مطلب را به نفع فیلم «ورود زنده‌ها ممنوع» تغییر دهیم چرا که آزاری که مخاطب از جهت تلقین به خاص بودن در «شبانه روز» می‌بیند بسیار بیشتر از آن چیزی است که در «ورود زنده ها ممنوع» با آن مواجه است.
«ورود زنده ها ممنوع» یک کمدی سطحی و نازل است که مخاطب از همان ابتدا تکلیفش را با فیلم می‌داند. مخاطبی که برای دیدن این فیلم وارد سینما می‌شود، می‌داند که با چه اثری مواجه است اشکالات فاحش و غیر واقعی فیلم را می‌بیند و با توجه به سابقه سازندگانش و پوسترهای سردر سینماها توقعی هم ندارد. اما تصور مخاطب از «شبانه روز» با توجه به بازیگران و تبلیغات حرفه‌ای آن، دیدن یک فیلم استخوان‌دار است اما همه چیز به دلیل تمایل کارگردانان در جهت ساخت فیلمی متفاوت رنگ می‌بازد.
هر تفاوتی نشانه نو بودن نیست. اصلا آن چیزهای عجیب و غریبی که ما در «شبانه روز» می‌بینیم، تفاوت نیست. شما به تک تک اپیزودهای این فیلم نگاه کنید. آیا می ‌توانید برای هر کدام از آنها در ابتدا طرح سوال و در انتها نتیجه‌گیری خاصی را استخراج کنید؟ عصبانیت مخاطب زمانی بیشتر می‌شود که می‌بیند فیلم با جسارتی باورنکردنی، به گونه‌ای کاملا بی‌ربط، چند شخصیت اپیزودهای مختلف را با یکدیگر رودررو کرده و سعی بر مرتبط نشان دادن این اپیزودها و این شخصیت‌ها می‌کند.
گاه شخصیت‌های فیلمی اپیزودیک هیچ رابطه‌ای با یکدیگر ندارند اما به دلیل پیگیری سوژه‌ای واحد، آن اپیزودها به‌رغم انفصال، از وحدت خاصی برخوردارند. نمونه خوب این تعریف، فیلم «لطفا مزاحم نشوید» است اما آنچه در «شبانه روز» می‌بینیم یک فیلم جسته گریخته‌ای است که نه به لحاظ مفهومی دارای وحدت و ارتباط است و نه شخصیت‌هایش اینگونه ایجاب می‌کنند که می‌توانند به نوعی با هم در ارتباط باشند.
ما در سینمایمان نیازمند نگاه‌های عمیق و زیرساختی هستیم تا بتوانیم قاطبه مردم را به این نوع از سینمای جدی متمایل نماییم. ساخت فیلم‌هایی نظیر «شبانه‌روز» فقط منجر به قهر تماشاگر با سالن‌های سینما می‌شود.
اگر ضربات فیلم‌هایی چون «ورود زنده‌ها ممنوع» بر پیکره سینمای ملی به شکلی واضح و آشکار می‌نماید، ضربات «شبانه روز» در کوتاه مدت، پنهانی و غیرملموس است. اگر «شبانه روز» معضل بی‌داستانی و عدم استحکام در ساختار را نداشت، می‌توانست به اثری قابل توجه در ژانر خود تبدیل شود اما دقت و ظرافت کارگردانان اثر، تنها به انتخاب بازیگران و لوکیشن‌ها محدود شد.
برچسب ها

مطالب پیشنهادی

دیدگاه شما در مورد این مطلب