آخرین مطالب سايت

مطالب محبوب

اندی وارهول

بزرگ‌ترین یادگار او این بود که وی علاقه‌ی بسیاری به کنکاش در حیطه‌های جدید در عرصه‌ی تولید هنر داشت. در واقع او وادی صفحه‌ی ابریشمی عکاسی را با هنر نقاشی….

امروز هشتاد و سومین سالگرد تولد «اندی وارهول» هنرمند تاثیرگذار و از بنیان‌گذاران هنر پاپ در آمریکاست.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، «اندی وارهول» چهره‌ی شاخص و تاثیرگذار هنر پاپ در میان هنرمندان معاصر و بسیار محبوب در میان مجموعه‌داران، در سال ‌۱۹۲۸ در پترزبورگ متولد شد.
او هنرهای تبلیغاتی را در دانشگاه کارنگی الون در پترزبورگ ‌آموخت. نخستین نمایشگاه بزرگ او در سال ‌۱۹۶۲ در گالری فروس در لس‌آنجلس برگزار شد. پس از آن کارهای وی برای نمایشگا‌ه‌های بی‌شماری در موزه‌ها و گالری‌هایی در سراسر دنیا تبدیل به یک موضوع فعال رفت.
«کارل دییل»، نقاش و منتقد نیویورکی که پیش از مرگ این هنرمند آمریکایی، فوریه سال ‌۱۹۸۷، با او کار می‌کرده، گفته است: «بالاخره هرکسی به مراتبی از او تاثیر می‌پذیرد، زیرا خلاقیت او بی‌حد و حصر بود و محدودیتی نمی‌شناخت.»
چهار دهه پس از مبهوت‌کردن دنیای هنرهای زیبا با نقد طنزآمیزش از جامعه‌ی مصرف‌کننده، همچنان کارهایش خواهان بسیاری دارد.
رییس حراجی‌های آثار هنرهای معاصر کریستی نیز درباره‌ی این هنرمند آمریکایی گفته است:‌ «بازار کارهای وارهول طی چند سال اخیر به‌صورت تصاعدی رشد کرده به‌طوری‌که در هر فصل سطح قیمت کارهایش بالاتر می‌رود.»
وارهول که کارش را به‌عنوان تصویرگر تجاری شروع کرد، به سرعت قدرت تصویر را درک کرده و در همان مراحل اولیه، شروع به پروراندن سبک خود کرد. وارهول به آزمایش و کارکردن با تکنیک‌های مختلف و استفاده از موادی مانند عکس و فیلم که به‌طور معمول با نقاشی و هنر ارتباط کمتری دارند، علاقه‌ی زیادی داشت.
مدیر مسوول موزه‌ی هنرهای آمریکایی ویتسنیا، در این‌باره چنین گفته است: «بزرگ‌ترین یادگار او این بود که وی علاقه‌ی بسیاری به کنکاش در حیطه‌های جدید در عرصه‌ی تولید هنر داشت. در واقع او وادی صفحه‌ی ابریشمی عکاسی را با هنر نقاشی دوباره به هم پیوند داد که این عمل او روند هنر نقاشی و طرز تفکر ما درباره‌ی آن ‌را تغییر داد.»
تصویرهای او مانند «صندلی الکتریکی» به ذهن هر بیننده‌ای خوبی‌ها و بدی‌های ایالات‌ متحده آمریکا، فرهنگ آمریکا، مصرف‌گرایی آمریکایی و سیاست آن‌را متبادر می‌سازد.
وارهول در دهه‌ی ‌۱۹۸۰ به سینما و تلویزیون نیز روی آورد و قصد داشت که طرح‌های ذهنی خود را از طریق این رسانه‌ها هم به‌نمایش بگذارد.
او خود گفته است که هیچ وقت مطالعه نمی‌کند، تنها تصاویر را نگاه می‌کند و از نقاشی هم متنفر است.
وارهول ‌۲۲ فوریه ‌۱۹۸۷ در سن ‌۵۸ سالگی در پی اختلالات حین عمل جراحی در نیویورک درگذشت و به خاک سپرده شد.
هم اکنون بزرگترین موزه‌ی دنیا که به یک هنرمند اختصاص دارد در پیتزبورگ پنسلوانیا موزه‌ی اندی وارهول است. موزه‌ی خانوادگی وی در ۴۰۰ کیلومتری شرق براتسیلاوا در سال ۱۹۹۱ از سوی برادرش «جان» و «مایکل بایکو»، معلم هنر محلی، راه‌اندازی شد. این موزه نزدیک زادگاه والدین مهاجر وارهول گشایش یافته و به شکل غرورآمیزی تصویر‌های چاپی وارهول را در کنار آثاری از مادرش «جولیا»، برادرش «جیمز» و برادرزاده‌اش «پل»، هم‌چنین وسایل انتخابی هم‌چون عینک آفتابی این هنرمند به نمایش گذارده شده است.
یکی از مسوولین هنری براتیسلاوا درباره‌ی این موزه گفت: اگر مردم می‌خواهند وارهول حقیقی را بشناسند، باید به مدیز لابورچ بیایند؛ اگرچه بدن وارهول در آمریکاست، روحش در اینجا زندگی می‌کند. چیزهایی که در موزه و شهر ما به نمایش گذارده شده در هیچ جای دیگر وجود ندارد.
در حالی که سفر به این منطقه بسیار مشکل است، این موزه کوچک سالانه ۱۰ هزار بازدید کننده را به سوی خود جلب می‌کند.
برچسب ها

مطالب پیشنهادی

دیدگاه شما در مورد این مطلب